Ροκ Περιοδικό - info@feelarocka.com

Α. Αναστασιάδης (1055 Rock) - Το ραδιόφωνο είναι το πειραματόζωο της μουσικής!


Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2017



alexis anastasiadis 1055 rockΦωτογραφία: Μαρία Γκατζά - Δημήτρης Καραγεωργίου

 


Ο 1055 Rock είναι ένας rock σταθμός που φέτος συμπληρώνει 16 χρόνια στον αέρα της Θεσσαλονίκης, καλύπτοντας το ευρύ φάσμα της rock σκηνής χωρίς στερεότυπα. Με ραδιοφωνικούς παραγωγούς από τις 07.00 το πρωί ως τις 02.00 τα ξημερώματα (ακόμη και τα Σαββατοκύριακα), με την πλειοψηφία αυτών να βρίσκονται πίσω από το μικρόφωνο από τα πρώτα χρόνια της ύπαρξής του έχοντας αναπτύξει μια αμφίδρομη σχέση με τους πιστούς ακροατές τους. Αφιερώματα, θεματικές εκπομπές και παρουσία στα τοπικά δρώμενα είναι τα στοιχεία που συνθέτουν την εικόνα του 1055 Rock.

Με αφορμή τα γενέθλια του σταθμού, συναντηθήκαμε με τον Αλέξη Αναστασιάδη, ιδρυτή και διευθυντή του 1055 Rock και μιλήσαμε για την ίδρυση και την πορεία του σταθμού, τη φιλοσοφία της λειτουργίας του, τους επόμενους στόχους, τις σχέσεις μεταξύ των σταθμών, τους ασκούντες εύκολη κριτική, αλλά και για τον Extreme Radio τον αδελφό σταθμό του 1055 Rock. Αποκαλυπτικός Αλέξης Αναστασιάδης στη συνέντευξη που ακολουθεί.



Αλέξη, φέτος ο 1055 Rock συμπληρώνει 16 χρόνια λειτουργίας. Έχεις αισθανθεί το πέρασμά τους ή είναι σαν να ξεκίνησες πρόσφατα;

Φυσικά και τα έχω αισθανθεί και μου φαίνονται πολλά. Κάθε χρόνο που αρχίζει η νέα σεζόν αισθάνομαι πως έχω λιγότερη όρεξη ως παραγωγός σε σχέση με την προήγουμενη. Είναι από εκείνες τις στιγμές που πρέπει να σκεφτεί κανείς εάν είναι χρήσιμος για το ραδιόφωνο και για το αν θα πρέπει να κάνει στην άκρη για τη νέα γενιά.


Η εμπειρία που έχουν οι μεγαλύτεροι δεν λειτουργεί ενισχυτικά στο τελικό αποτέλεσμα;

Σαφώς... αλλά θα πρέπει κάποια στιγμή να αναρωτηθούν εάν μπορούν να προσφέρουν κάτι καινούριο. Ως παραγωγός και όχι ως μικρόφωνο. Αν δεν μπορούν θα πρέπει να το παραδεχτούν και όσο καλοί κι αν είναι θα πρέπει να κάνουν πίσω και να προετοιμάσουν τη νέα γενιά. Δεν μπορώ δηλαδή να συμβαδίσω με τη νέα γενιά που της αρέσουν για παράδειγμα οι Black Keys... κι όσο κι αν προσπαθήσω να τους πείσω πως έχουν αντιγράψει το μισό πλανήτη... εκείνοι θα επιμείνουν στην άποψή τους.


Ο 1055 Rock κατά πόσο παρακολουθεί τις εξελίξεις και τι είναι αυτό που τον κρατάει στο προσκήνιο;

Ακριβώς αυτό! Το ότι ακολουθεί τις εξελίξεις! Μια ομάδα γεροροκάδων θα είχαμε μείνει πίσω σ’ αυτές, αλλά δεδομένου της δουλειάς που κάνουμε αναγκαστικά τις παρακολουθούμε. Η rock μουσική δυστυχώς είναι πολυδιάστατη... και λέω δυστυχώς, γιατί όσο και να προσπαθήσεις δεν μπορείς να την ακολουθήσεις στο σύνολό της. Εμείς προσπαθούμε να είμαστε ενημερωμένοι μέσω κάποιων φίλτρων που έχουμε βάλει στους εαυτούς μας, αλλά και στην επιχείρηση. Γι αυτό και παραμένουμε ζωντανοί, γι αυτό κι ένα μεγάλο μέρος της ακροαματικότητας της Θεσσαλονίκης και της Βόρειας Ελλάδας το έχει ο 1055 Rock. Γιατί εμείς δεν περιμένουμε να γίνει επιτυχία ένα τραγούδι για να το παίξουμε στον αέρα. Εάν μας αρέσει το παίζουμε, γίνεται επιτυχία σ’ εμάς και μετέπειτα το μεταδίδουν και τα υπόλοιπα ραδιόφωνα. Το ραδιόφωνο πάντα ήταν και θα είναι το πειραματόζωο της μουσικής.


Εκτός από το να παρακολουθεί τις εξελίξεις ένας παραγωγός, ποιά άλλα στοιχεία πρέπει να διαθέτει;

Αυτή είναι μία δύσκολη ερώτηση, γιατί οι περισσότεροι παραγωγοί έχουν πάνω από δέκα χρόνια στο σταθμό. Καταρχήν δεν έχω διώξει ποτέ άνθρωπο που ήρθε να ζητήσει εκπομπή. Αυτό είναι κανόνας της ζωής μου, γιατί θεωρώ πως πρέπει να ακούς αυτόν που μιλάει. Μάλιστα, από εκεί έχω ψαρέψει και λαυράκια, έχω ψαρέψει και άδεια όστρακα. Όταν μιλάς, κοιτάς και την ποιότητα του ανθρώπου, γιατί ένας καλός άνθρωπος μπορεί να γίνει καλός παραγωγός, αλλά το αντίστροφο δεν μπορεί να συμβεί. Έχω γνωρίσει παραγωγούς που ήταν απαράδεκτοι σε ατομικό επίπεδο, ώστε να μην μπορείς να συμπλεύσεις, αλλά ήταν πολύ καλοί παραγωγοί. Πολλές φορές θεωρώ πως ο κόσμος ψυχανεμίζεται έναν χαρακτήρα. Στο δικό μας ραδιόφωνο μετράει η εμπειρία και οι γνώσεις ακολουθούν, γιατί μπορούν να αποκτηθούν με τον καιρό. Κανένας δεν μπορεί να έρθει και να μου πει πως ξέρει τα πάντα πάνω στη μουσική, θα γελάσω. Έχω συναντήσει κάποιους που νομίζουν πως γνωρίζουν τα πάντα. Κατά τη γνώμη μου γνωρίζουν σχεδόν τα πάντα, αλλά όχι τα πάντα.


Πως αποφάσισες να ξεκινήσεις και να στήσεις τον 1055 Rock;

Καταρχήν δεν τον έστησα εγώ. Ο 1055 Rock είναι η λογική συνέχεια ενός παλιού ραδιοφωνικού σταθμού, του «Ράδιο Φωνή της Τούμπας», που η συχνότητά του έκλεισε. Εξυπηρετούσε μια άλλη εποχή και κάποια άλλα πράγματα. Το ραδιόφωνο ήταν ιδιοκτησία του πατέρα μου και εγώ ήμουν εκεί από μικρό παιδί. Μετά απ’ τις ζυμώσεις που έγιναν το 2000, αφαιρέσαμε και τις τελευταίες διαφορετικές εκπομπές και ξεκίνησε ο 1055 Rock στην ίδια συχνότητα, με την βοήθεια και τις γνώσεις πολλών άλλων ατόμων.  


Ανέφερες πως είσαι από μικρό παιδί στα ραδιοφωνικά δρώμενα. Πότε ξεκίνησε η επαφή με το μικρόφωνο και ποιός ο λόγος που συνεχίζεται;

Μπορώ να πω ότι είμαι στον αέρα της Θεσσαλονίκης από το 1989, δηλαδή περίπου 27 χρόνια. Αυτό με καθιστά αυτόματα μια από τις παλιές καραβάνες με συνεχή παρουσία στο ραδιόφωνο και απ’ τους ελάχιστους πλέον ιδιοκτήτες ραδιοφωνικού σταθμού που παραμένουν στον αέρα. Αν υπολογίσουμε πως η κάθε μέρα χωρίζεται σε 3 οκτάωρα, θα έπρεπε να έχω ήδη συνταξιοδοτηθεί (γέλια). Είμαι της γνώμης πως για να πάει καλά μια επιχείρηση πρέπει να είσαι και στρατηγός και στρατιώτης. Δεν μπορείς να διοικήσεις από το γραφείο σου. Παραμένοντας στον αέρα γνωρίζεις τα προβλήματα που αντιμετωπίζει ο παραγωγός, οπότε και τα λύνεις πιο εύκολα.


1055 rock Φωτογραφία: Δημήτρης Καραγεωργίου


Εμείς οι απ’ έξω βλέπουμε και λίγο ρομαντικά το ραδιόφωνο. Ποιές είναι οι υπαρκτές δυσκολίες που εμείς δεν μπορούμε να τις δούμε;

Το ραδιόφωνο δεν παύει να είναι μια επιχείρηση, επομένως υπόκειται στους κανόνες μιας επιχείρησης. Το νομικό πλαίσιο του ραδιοφώνου ακόμη και τώρα, τριάντα χρόνια μετά, παραμένει υπό σκιά και δεν ξέρουμε τι θα μας ξημερώσει αύριο. Έχω βρεθεί πολλές φορές αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη χωρίς να γνωρίζω το λόγο. Έχω καταδικαστεί για παράνομη εκπομπή, όντας νόμιμος ο σταθμός, γιατί ο νόμος είναι λίγο περίεργος. Όταν κάνεις έναν επαγγελματικό ραδιοφωνικό σταθμό σημαίνει πως αναλαμβάνεις και τις οικονομικές ευθύνες σε μια εποχή που τα πράγματα είναι δύσκολα. Βέβαια και προ κρίσης τα πράγματα ήταν δύσκολα, βελτιώθηκαν μόνο την περίοδο 2006 - 2009. Προ κρίσης στήναμε το σταθμό, μετά ήρθε η κρίση με τα επακόλουθα (γέλια). Οι δύσκολες στιγμές σαφώς είναι όταν στο τέλος του μήνα αντιλαμβάνεσαι ότι τα έξοδα είναι πολλαπλάσια από τα έσοδα.


Ποιά είναι η ικανοποίηση που παίρνεις και σε κάνει να ξεπερνάς τα εμπόδια;

Η αναγνωρισιμότητα είναι μια καλή στιγμή ικανοποίησης, την οποία όμως από την άλλη μεριά τη θεωρώ απαράδεκτη. Θεωρώ ότι οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί είμαστε υπερτιμημένοι. Το να κυκλοφορείς στην πόλη σου και στο χώρο το δικό μας να είσαι αναγνωρίσιμος για μένα είναι υπερτιμημένο. Μ’ αρέσει και το σέβομαι που μου μιλάει ο κόσμος, αλλά αναρωτιέμαι γιατί να είναι αναγνωρίσιμος ένας ραδιοφωνικός παραγωγός περισσότερο από έναν χειρούργο; Τι περισσότερα έχει προσφέρει στο σύνολο; Παλιότερα που δεν υπήρχε το facebook ήμασταν και λίγο κρυμένοι πίσω από τα μικρόφωνά μας, ενώ τώρα μας γνωρίζουν και οπτικά. Σε κάποιους παραγωγούς αρέσει αυτό, εγώ το θεωρώ λίγο υπερτιμημένο.


Κάποιοι λένε πως είναι εξάρτηση το ραδιόφωνο. Κατά πόσο ισχύει;  

Δεν ξέρω αν είναι εξάρτηση το να κάνεις ραδιόφωνο. Για πολλούς είναι, εγώ ήμουν εξαρτημένος, αλλά μου έχει φύγει πλέον. Επειδή έχω μια επιχειρηματική σχέση με το ραδιόφωνο, εκ των πραγμάτων πέρα από την καθημερινή εκπομπή η σχέση μου με αυτό είναι 24ωρη, με όλο το άγχος που βγάζει αυτό. Ακόμη κι όταν κοιμάμαι... ονειρεύομαι τα προβλήματα που έχω να λύσω.


Μπορείς να πεις πως έχεις πετύχει τους αρχικούς στόχους που είχες βάλει στα πρώτα βήματα του σταθμού;

Δεν νομίζω πως βάζουμε στόχους στην Ελλάδα. Ο στόχος στην Ελλάδα του σήμερα είναι στόχος της επόμενης ημέρας. Αγαπώ πάρα πολύ το ραδιόφωνο, ξεκίνησα από πολύ χαμηλά και σε αναγνωρισιμότητα και σε απόδοση ως παραγωγός. Θεωρώ ότι σήμερα έχω αριστεύσει, με την έννοια του ότι γνωρίζω το ραδιόφωνο κι έχω κάνει έναν πάρα πολύ καλό σταθμό, που τον αγαπάει ο κόσμος. Οι στόχοι που έχω βάλει φέτος είναι να ετοιμάσω την επόμενη φουρνιά και διοικητικά και ραδιοφωνικά. Θεωρώ ότι έχω φτάσει σε μια ηλικία που πλέον δεν μπορώ να είμαι στρατιώτης, αλλά ούτε και στρατηγός, με την έννοια ότι τα μυαλά γερνάνε και το ραδιόφωνο οφείλει να μην ξεπερνιέται στις ιδέες και στις απόψεις.


Πως θα γίνει η προετοιμασία των επόμενων παραγωγών; Ετοιμάζεις κάποια εργαστήρια;

Όχι δεν έχω κάτι τέτοιο στο μυαλό μου. Το προσπάθησα κάποια στιγμή στο παρελθόν μέσω κάποιων σχολών, αλλά η προσπάθεια απέτυχε.  Ίσως δεν ήμουν εγώ καλός δάσκαλος; Ίσως δεν ήταν καλή η μαγιά; Δεν ξέρω. Την εμπειρία των 26 ετών θα ήθελα να την περάσω κάπου, αλλά όσο παραμένεις ενεργός δεν μπορεί να γίνει αυτό, γιατί παραμένεις συγκεντρωτικός. Το ραδιόφωνο μέχρι τώρα το βλέπω επιχειρηματικά κι αυτό δεν μ’ αρέσει. Είναι καιρός να το δω πιο ρομαντικά κι αυτό θα γίνει μόνο όταν κάποιος άλλος καθίσει στη δική μου καρέκλα.


Πιστεύω Αλέξη πως δεν πρόκειται να αποσυρθείς ποτέ.

Νομίζεις! Δεν αποσύρομαι εδώ και χρόνια, γιατί δεν βρίσκω κάποιον να μας αντικαταστήσει. Εάν βρω μια εκπομπή που με ικανοποιεί αισθητικά θα φύγω πριν ακόμη τελειώσει η σεζόν.


Κατά πόσο η μουσική βιομηχανία παρεμβαίνει  στις λίστες των ραδιοφώνων; Και πόση ελευθερία κινήσεων έχουν οι παραγωγοί του 1055 Rock;

Η βιομηχανία προσπάθησε να καθορίσει την λίστα του 1055 Rock πάρα πολλές φορές. Δεν θα πω όνομα, θα πω ότι πριν από μερικούς μήνες μια μεγάλη εταιρεία προσπάθησε να μας επιβάλλει να παίξουμε κάτι που δεν ήταν rock. Τους απάντησα πως αυτό έχει σχέση με τη rock, όσο οι αμοιβάδες με το διάστημα και δεν επικοινώνησαν ξανά. Φυσικά και υπάρχουν παρεμβάσεις. Η μουσική όμως που θα παίξει στον 1055 Rock δεν διαμορφώνεται από παρεμβάσεις. Η όλη διαδικασία γίνεται από τους παραγωγούς που ψάχνουν ό,τι νέο κυκλοφορεί, μου το φέρνουν να το ακούσω και αν μ’ αρέσει περνάει. Ως εμπορικός σταθμός προσπαθούμε να παίξουμε τα εμπορικά, προσπαθούμε όμως να παίξουμε και τα άκρα, τα μη εμπορικά. Πολλές φορές πέφτουμε σε τοίχους, πολλές φορές πέφτουμε σε σχόλια. Αν παίξεις για παράδειγμα Lana Del Ray «δεν είσαι rock, γιατί αυτό το παίζουν και άλλου είδους σταθμοί». Αν παίξεις Ozzy «είσαι παρωχημένος, μην ξαναπαίξεις Ozzy». Αν παίξεις Metallica «ποιούς Metallica έπαιξες, είσαι ή δεν είσαι αρκετά Metallica;». Υπάρχει το γνωστό ελληνικό «τα ξέρω όλα» με αποτέλεσμα να μην μπορείς να τους ικανοποιήσεις όλους. Πολλοί σχολιάζουν αρνητικά και τον σταθμό και εμένα, αλλά δεν μπαίνω στη διαδικασία να απαντήσω. Μπορεί να λένε διάφορα για τον σταθμό, αλλά ο 1055 Rock είναι μέσα στα δέκα καλύτερα ραδιόφωνα της Θεσσαλονίκης. Παίζει rock μουσική. Πέρυσι παίζονταν και Maiden και Manowar και Motorhead, τα “σκληρά”, που κανένα ραδιόφωνο δεν παίζει ούτε στο εξωτερικό. Δεν μπορείς να φοβάσαι να παίξεις rock επειδή κάποιος έβγαλε μια άποψη πως το ραδιοφωνικό rock είναι “αυτό” και δεν είναι το “άλλο”. Εμείς προσπαθούμε να κάνουμε την δουλειά μας όσο καλύτερα γίνεται. Παίζουμε καινούρια πράγματα, όσο το δυνατόν περισσότερα γίνεται. Παίζουμε παλιά πράγματα, όπως θεωρούμε εμείς ότι πρέπει να παίζονται και τελειώνει εκεί η δουλειά. Η βιομηχανία δεν μας ορίζει, γιατί δεν μας πληρώνει. Ίσως αν σε ένα άλλο σύμπαν που η βιομηχανία θα είχε το νομικό έλεγχο των εταιρειών (που και τώρα τον έχει αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις μόνο) θα ήταν διαφορετικά. Εμείς είμαστε πιο φιλελεύθεροι στη μουσική μας. 





1055 rock 2Φωτογραφία: Δημήτρης Καραγεωργίου


Πρόσφατα έχει γίνει ένα άνοιγμα του σταθμού προς την ελληνική σκηνή δίνοντας βήμα στα συγκροτήματα μέσα από την εκπομπή “You Rock” με τη Γιούλη Πιλπιλίδου. Πως αποφασίσατε να την προσθέσετε στο πρόγραμμα του σταθμού;  

Καταρχήν ο 1055 Rock πάντα έπαιζε ελληνικά συγκροτήματα και πολλά τραγούδια από αυτά έγιναν επιτυχίες. Η αλήθεια είναι πως δεν είχαμε ασχοληθεί βαθύτερα με την ελληνική σκηνή, αλλά ήρθε η στιγμή που συνειδητοποιήσαμε πως δεν μπορεί κάποιο συγκρότημα να διστάσει να πλησιάσει το σταθμό. Αυτή η εκπομπή έγινε γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο επειδή θεωρήσαμε πως είχαμε λίγο αποξενωθεί από την ελληνική σκηνή και ευχαριστηθήκαμε πάρα πολύ βλέποντας να περνάνε πολλά συγκροτήματα απ’ αυτή παίζοντας unplugged. Η ελληνική σκηνή πλέον είναι πάρα πολύ καλή, υπάρχει ένα επίπεδο μουσικής που δεν υπήρχε παλιά και μέσα απ’ αυτή έχουμε τσιμπήσει ραδιοφωνικά λαυράκια.


Ποια διαδικασία πρέπει να ακολουθήσει ένα συγκρότημα για να επικοινωνήσει μαζί σας και πως γίνεται η επιλογή;

Η διαδικασία είναι πάρα πολύ απλή. Στέλνουν τα τραγούδια τους στο mail και τα ακούμε. Επειδή είναι καλό το συγκρότημα δεν σημαίνει πως και το παραγόμενο αποτέλεσμα θα είναι καλό για το ραδιόφωνο ή για το κοινό. Κι εδώ είναι που μπαίνει το φίλτρο που ονομάζεται εμπειρία, αλλά είναι πολύ πιο ελαστικό από αυτό του ραδιοφώνου. Δηλαδή αν το φίλτρο του ραδιοφώνου επιλέγει από 5 και πάνω, το φίλτρο της εκπομπής για την ελληνική σκηνή επιλέγει από 2 και πάνω, και πάλι προσπαθούμε να είμαστε ελαστικότεροι του 2 για να δώσουμε ένα βήμα. Αλλά πολλές φορές τα τραγούδια δεν παίζονται. Τι να κάνουμε, συμβαίνει κι αυτό. Και πρόσεξε δεν τους κρίνω ποιοτικά. Κρίνω πως το τραγούδι δεν κάνει για το ραδιόφωνο. Εγώ έχω ραδιόφωνο, το οποίο οφείλει να ακολουθεί κάποιους ραδιοφωνικούς κανόνες. Δεν καταλαβαίνουν τα παιδιά πως όταν τους λέμε «δεν μπορεί να παίξει το τραγούδι σας», το κάνουμε για να  τα προστατέψουμε, γιατί εάν εγώ που θεωρώ πως είμαι ελαστικός τους κλείνω την πόρτα, ο κόσμος θα τους καταδικάσει.


Στο mainlist έχουμε ακούσει και ελληνικά συγκροτήματα. Πως γίνεται η επιλογή εκεί;

Καταρχήν θα ήθελα να πω πως τα συγκροτήματα θα πρέπει να ξέρουν πως όταν επιλέγουμε ένα συγκρότημα να παίξει στο mainlist του ραδιοφώνου γίνεται βάση ενός φίλτρου κι εκεί τελειώνει η κουβέντα. Έχω ακούσει από συγκροτήματα που έχω φιλοξενήσει στο «σπίτι» μου να με κατηγορούν πως επιλέγω για το mainlist βάση κάποιων άλλων κριτηρίων μεταξύ αυτών και το οικονομικό. Αυτό δεν είναι απλά αστείο, είναι αγνωμοσύνη μεγάλου βεληνεκούς. Το κομμάτι που δεν παίζει στο ραδιόφωνο δεν σημαίνει πως δεν είναι καλό, σημαίνει πως δεν κάνει για το ραδιόφωνο. Εμείς ραδιοφωνικά τραγούδια παίζουμε.  Υπάρχουν κομμάτια «σκληρά» που είναι ραδιοφωνικά και παίζουν και ας είναι «σκληρά», υπάρχουν κομμάτια «μαλακά» που παίζονται και άλλα που δεν μπορούν να παιχτούν, γιατί είναι πολύ ψαγμένα ή οτιδήποτε άλλο. Για το ραδιόφωνο πάντα. Απ’ την άλλη δεν μπορούμε να παίξουμε μόνο ελληνική σκηνή. Ο μέσος ακροατής καλώς ή κακώς θέλει ν’ ακούσει και γνωστά τραγούδια και τραγούδια που παίζονται τη συγκεκριμένη εποχή. Ένα καινούριο τραγούδι για να το ακούσει και να το προσέξει ο κόσμος πρέπει να ξέρεις και να το πλασάρεις με τον κατάλληλο τρόπο. Αν παίζεις γνωστά κομμάτια και δίπλα τους βγάζεις και νέα σκηνή ο κόσμος μπορεί να την απορροφήσει καλύτερα. Είναι σαν να παρουσιάζεις ένα νέο πιάτο σ ένα εστιατόριο. Αν προσφέρεις μόνο το νέο πιάτο και δεν προσφέρεις και την μπριζόλα τότε θα κλείσει το μαγαζί. Γι’ αυτό όσοι διαβάσετε τη συνέντευξη θέλω να ξέρετε πως η επιλογή των τραγουδιών γίνεται με βάση τα ραδιοφωνικά κριτήρια. Παρ’ όλα αυτά, οι πόρτες μας είναι ανοιχτές για όλη την ελληνική σκηνή και κάνουμε ό,τι μπορούμε. Ακόμη κι ένα μικρό τρίωρο αφιέρωμα σε μια μπάντα της οποίας δεν της άνοιξε ποτέ κανείς την πόρτα θεωρώ πως είναι κάτι πολύ σημαντικό.


Ποια η γνώμη σου για το διαδικτυακό ραδιόφωνο; Έχει ακουστεί πως κερδίζει έδαφος τον τελευταίο καιρό.

Δεν κερδίζει τίποτε. Αυτή είναι μία λανθασμένη ατάκα. Το διαδίκτυο ως μέσο μετάδοσης ραδιοφώνου κερδίζει έδαφος. Το διαδικτυακό ραδιόφωνο δεν κερδίζει κανένα έδαφος. Δυστυχώς χάνει. Έρχονται άτομα εδώ, υποψήφιοι παραγωγοί οι οποίοι παίζουν σε κάποιο διαδικτυακό ραδιόφωνο και τους ρωτάω για την εμπειρία τους. Κάποιος που κάνει μία εκπομπή την εβδομάδα σε σχέση με τον παραγωγό των ερτζιανών που κάνει καθημερινή πενθήμερη εκπομπή, έχει μηδαμινή εμπειρία. Η φάση του διαδικτυακού είναι, μαζευόμαστε σ’ ένα χώρο μ’ ένα μικρόφωνο, μας ακούνε τριάντα φίλοι μας, βάζουμε τραγούδια να παίζουν. Είναι ένας τρόπος να βγάζεις τα εσώψυχά σου, αλλά δεν είναι ραδιόφωνο. Δεν μιλάω ανταγωνιστικά αυτή τη στιγμή, την πραγματικότητα μεταφέρω. Τα ελάχιστα διαδικτυακά ραδιόφωνα που έχουν ξεχωρίσει είναι κομμένα και ραμμένα στο καλούπι των ερτζιανών και τη στιγμή που μιλάμε έχουν 5 χιλιάδες μοναδικούς ακροατές. Είναι όμως επαγγελματικού επιπέδου, με σοβαρούς παραγωγούς, με μικρόφωνα, με λίστες που παίζουν. Εάν κάποιος θέλει να ασχοληθεί σοβαρά με το διαδικτυακό ραδιόφωνο τότε θα πρέπει να το στήσει σωστά και να βάλει το χέρι βαθιά στη τσέπη.


Με τα υπόλοιπα ραδιόφωνα στα ερτζιανά υπάρχει ευγενής άμιλλα ή ανταγωνισμός;  

Εγώ θεωρώ ότι είμαι άνθρωπος της ευγενούς άμιλλας. Δεν έχω πάει ποτέ να χτυπήσω την πόρτα άλλου σταθμού στη μέση της σεζόν και να ζητήσω παραγωγό - όπως μου έχουν κάνει πολλές φορές άλλοι, δίνοντας μεγαλύτερο μισθό για να μου χαλάσουν το πρόγραμμα. Δεν έχω “χτυπήσει” ποτέ υποψήφιο εμπορικό πελάτη άλλου ραδιοφωνικού σταθμού, όπως δεν έχω μειώσει ποτέ άλλο σταθμό σε πελάτη για να πάρω εγώ τη διαφήμιση. Μπορώ να σου πω όμως πως η πλειοψηφία των σταθμών λειτουργούν ακριβώς αντίθετα. Επικρατεί η άποψη «να πεθάνει η κατσίκα του γείτονα». Το πρόγραμμα το δικό μου καθορίζεται από εμένα και από κανέναν άλλον. Κάθε χρόνο βγάζουμε πρόγραμμα στις αρχές Ιουνίου και η άποψή μας είναι να δουλεύουμε και μόνο να δουλεύουμε. Το τι κάνουν οι άλλοι σταθμοί είναι καθαρά δικό τους θέμα. Δεν μπορώ να αποκλείσω το κοινό να ακούσει άλλο ραδιόφωνο, ούτε να αποκλείσω τον διαφημιζόμενο να πάει σε άλλο σταθμό για να διαφημιστεί. Ευγενής άμιλλα πρέπει να υφίσταται με μέτρο, διότι καμιά φορά γυρνάς το μάγουλο δυο και τρεις φορές, η τέταρτη όμως είναι κλωτσιά. Η ευγενής άμιλλα μόνο θετικά αποτελέσματα φέρνει, ο ανταγωνισμός και ο φθόνος μόνο αρνητικά. Παρ’ όλα αυτά κανείς Θεσσαλονικιός και κατ’ επέκταση κανείς Έλληνας δεν ξέρει από ευγενή άμιλλα. Σαν λαός έχουμε τον ανταγωνισμό στο αίμα μας και θεωρούμε ότι για να πάμε καλά εμείς πρέπει να βγάλουμε το μάτι του γείτονα.


Tα αρνητικά σχόλια που ακούς κατά καιρούς για το σταθμό σε απασχολούν;

Ο καθένας έχει το δικαίωμα της άποψης. Αυτός που με επικρίνει για την απόδοσή μου στο ραδιόφωνο, θεωρώ πως κατά την άποψή του έχει δίκιο. Εάν θεωρεί πως η δουλειά μου είναι κακή δεν μπορώ να του αλλάξω γνώμη. Αυτό όμως που θέλω να πω, είναι πως ο κριτής θα πρέπει να είναι και γνώστης και καλύτερος απ' τον κρινόμενο και μόνο τότε έχει το δικαίωμα της κρίσης. Εάν είναι “περαστικός” τότε δεν μπορεί να κρίνει. Εύχομαι μόνο σ’ αυτούς που κρίνουν να μην βρεθούν στη θέση του κρινόμενου, στην οποία βρίσκομαι εγώ πολλάκις κι έχω συνηθίσει, γιατί ο σχολιασμός είναι μια άσχημη κατάσταση. Πρέπει να έχεις γαϊδουρινή υπομονή για να μην αντιδράσεις. Εγώ διαβάζω τα αρνητικά σχόλια, τα φιλτράρω, αυτά που έχουν μια λογική τα δέχομαι και προσπαθώ να βελτιώσω αυτό που μπορεί να βελτιωθεί. Με τα υπόλοιπα που περιέχουν μια κακεντρέχεια δεν μπαίνω στον κόπο ν’ ασχοληθώ.


Να αναφερθούμε και στον Extreme Radio, το δίδυμο αδελφάκι του 1055 Rock που εκπέμπει στους 106,5. Από ποια ανάγκη δημιουργήθηκε και ποια η εξέλιξή του;

Είναι ένα project το οποίο απέτυχε στον στρατηγικό τομέα. Και θα σου εξηγήσω για να καταλάβεις τι εννοώ. Ένας σταθμός είναι μία επιχείρηση. Το 2010 που ξεκίνησε ο Extreme στοίχισε μερικές δεκάδες χιλιάδες ευρώ και κανένας επιχειρηματίας στην πόλη δεν θα έκανε αυτή την κίνηση. Από το 2010 μέχρι σήμερα έχει δημιουργήσει μηδενικό τζίρο. Έχει δημιουργήσει μόνο έξοδα. Τον κρατάμε γιατί και σ’ εμάς αρέσει αυτή η μουσική και προσπαθούμε να την προσφέρουμε ως bonus στο κοινό του 1055 Rock που του αρέσει να την ακούει. Σαν project οικονομικό όμως είναι αποτυχημένο και ποτέ δεν θα υπάρξει μία διαφήμιση για να μπορέσει να επιβιώσει ανεξάρτητα. Όταν κάναμε αυτή την κίνηση είχαμε πάρει τη διαβεβαίωση από την τοπική σκηνή πως θα μας στηρίξει. Αλλά ποτέ δεν μας στήριξε. Στηρίζει βέβαια τον 1055 Rock. Θέλω να πω σ’ αυτούς που θα διαβάσουν τη συνέντευξη, πως θα πρέπει ν’ αντιληφθούν πως ο Extreme είναι μια μεγάλη παροχή του 1055 Rock σ’ αυτή τη μουσική και σ’ αυτό το κοινό και θα πρέπει να μας ευχαριστούν. Ο 1055 Rock έχει προσφέρει στο rock ’n roll  πάρα πολλά πράγματα σε σχέση με άλλους που κυκλοφορούν και λένε διάφορα. Στη δύσκολη οικονομικά εποχή που διανύουμε το να πας σε μια συναυλία ή ν' αγοράσεις ένα cd είναι εύκολο, το να θυσιάσεις έναν ραδιοφωνικό σταθμό για ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, χωρίς να πάρεις πίσω ούτε ένα ευρώ είναι κάτι που δεν το κάνουν πολλοί. Αν θέλουν αυτοί που κάνουν κριτική να μου το πούνε να το συζητήσουμε.


1055 rock 3Φωτογραφία: Μαρία Γκατζά



Εάν υπάρξουν οι κατάλληλοι παραγωγοί που επιθυμούν να το στηρίξουν θα σκεφτείς ή το χεις αποκλείσει;


Όχι δεν το χω αποκλείσει καθόλου. Η αλήθεια είναι πως ο αρχικός σχεδιασμός ήταν να πάρουμε παραγωγούς. Δυσκολευόμαστε πλέον. Εάν πάρουμε παραγωγούς θα πρέπει να είναι στο επίπεδο όχι της εμπειρίας αλλά της λειτουργίας του 1055 Rock. Δηλαδή να θυμίζει τον 1055 Rock στην οργανωτική του δομή. Στο πως γίνονται οι εκπομπές, στον τρόπο που μιλάνε, στα μηχανήματα κτλ. Προσπαθούμε να αναβαθμίσουμε τεχνολογικά τον 1055 Rock και είπαμε πως η αναβάθμιση αυτή θα υπάρξει και στον Extreme. Άλλες μερικές δεκάδες χιλίαδες ευρώ σε μια δύσκολη εποχή που κανείς δεν επενδύει τίποτα. Σημαίνει πως θα πρέπει να υπάρξει το αντίστοιχο team, δηλαδή στην παραγωγή, ροή προγράμματος, production, μουσικές καινούριες και πάει λέγοντας. Ένα μοντέλο δηλαδή το οποίο θα έχει πενταψήφιο αριθμό εξόδων το μήνα. Με τί πιθανό εισόδημα; Το μηδέν; Ο μόνος τρόπος που θα μπορούσε να γίνει θα ήταν ο 1055 Rock να πολλαπλασιάσει τη σημερινή διαφημιστική απόδοσή του και αντί μετά από τόσα χρόνια η ιδιοκτησία να εισπράξει τον κόπο της και την επένδυσή της να τα επενδύσει πάλι στη μουσική, για να ξανακούσει κριτική από τους "γνώστες" της μουσικής. Γιατί κι εκεί δεν θα είμαι καλός. Οπότε καταλαβαίνεις πως είναι ένας φαύλος κύκλος που αυτή την εποχή τουλάχιστον είναι δύσκολο να σπάσει. Αν ήμασταν πίσω στο 2007 που υπήρχε πολύ χρήμα στη διαφήμιση, θα μπορούσε και ο Extreme να έχει διαφήμιση και να επιβιώσει. Έχουμε σκεφτεί διάφορους τρόπους, αλλά δυσκολευόμαστε πολύ. Σήμερα τον κρατάμε με νύχια και με δόντια, αλλά δεν ξέρουμε πόσο θα αντέξουμε ακόμα. Είμαι απόλυτα σίγουρος πως εάν ο Extreme άλλαζε περιεχόμενο για να επιβιώσει θα με κατηγορούσαν πως το κάνω για τα χρήματα, αλλά δεν γνωρίζουν πως για έξι χρόνια δεν υπήρξαν έσοδα. Επομένως συνεχίζει όπως είναι και το βλέπουμε στην πορεία.


Η φετινή σεζόν για τον 1055 Rock πως εξελίσσεται;

H φετινή σεζόν είναι πολύ καλή για εμάς κι έχουμε ένα πολύ καλό πρόγραμμα. Είχαμε απ’ την αρχή της σεζόν επιστροφές παραγωγών όπως του Κωνσταντίνου Τζαντζαρά και της Ελένης Σκάρπου η οποία επέστρεψε μετά από δύο χρόνια απουσίας. Ο Τζαντζαράς αφού έκανε το πέρασμά του από άλλους ραδιοφωνικούς σταθμούς, είδε πως ο 1055 Rock είναι καλύτερος από πλευράς ελευθερίας λόγου και περιβάλλοντος. Δεν το λέει αυτός, το λέω εγώ. (γέλια). Γενικά στις σεζόν υπάρχει ένα πλάνο και οι παραγωγοί οι οποίοι θέλουν να αποχωρήσουν από το μικρόφωνο ή μένουν και εντάσσονται στην ομάδα προσθήκης backstage ή αποχωρούν εντελώς.


Θα ήθελες να αναφερθούμε και στους αφανείς ήρωες του 1055 Rock που τον στηρίζουν backstage;

Ασφαλώς και θα αναφερθούμε σ' αυτούς. Είναι καταρχήν η οικογένεια Κουτσουμπέλια οι οποίοι είναι συνιδιοκτήτες του σταθμού. Μεγάλο ρόλο παίζει ο Θανάσης Λαμπρίδης που είναι το δεξί μου χέρι και κρατάει τις ισορροπίες 7 χρόνια τώρα. Εάν θα πρέπει να πούμε ένα μεγάλο ευχαριστώ σε κάποιον είναι σ’ αυτούς τους ανθρώπους. Άλλους ανθρώπους δεν έχουμε backstage, μιας και αρκετοί από αυτούς που είναι μπροστά είναι και backstage.


Υπάρχει κάτι που δεν έχεις κάνει μέχρι τώρα στο ραδιόφωνο και ίσως το δούμε να γίνεται στο μέλλον;

Μου λείπει πολύ το ραδιόφωνο των ‘80s και των ‘90s. Μου λείπει δηλαδή το παλιό ραδιόφωνο των αφιερώσεων και της νυχτερινής «κλαψο-ομιλίας». Στα χρόνια μας πλέον λείπει η μαγεία του ραδιοφώνου που είναι η άμεση επαφή με το κοινό μέσω του τηλεφώνου. Που βγαίνει δηλαδή ο ακροατής στον αέρα για σχολιασμό ή για αφιέρωση. Γίνεται βεβαίως στα αθλητικά ραδιόφωνα, αλλά είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Αυτού του είδους η επαφή είναι που κάνει το ραδιόφωνο άμεσο και όχι το facebook και το twitter. Αν βρω την ευκαιρία θα προσπαθήσω να διαμορφώσω μια τέτοια εκπομπή, όχι βέβαια σε καθημερινή βάση, αλλά ως ένθετο προγράμματος.  


Σ’ αυτό το σημείο να σ’ ευχαριστήσω πολύ για τη συνέντευξη. Εύχομαι χρόνια πολλά στον 1055 Rock για τα 16α γενέθλιά του. Και να ακολουθήσουν άλλα τόσα;

Να σ’ ευχαριστήσω κι εγώ. Όσο για τα άλλα 16 χρόνια να σου πω πως όταν ο σταθμός θεωρηθεί πεπερασμένος θα πρέπει να αποσυρθεί. Κάθε πράγμα έχει μια αρχή κι ένα τέλος. Εμείς το απευχόμαστε βέβαια, αλλά μπορεί να έρθει αύριο ένας νεανικός σταθμός που τον αποδέχεται ο κόσμος και να είναι καλύτερος ή να είναι χειρότερος. Τον χειρότερο απλά τον αγνοείς. Τον καλύτερο τον αποδέχεσαι. Πάντα υπάρχει κάποιος καλύτερος. Μπορεί να μην τον ξέρεις, αλλά πάντα υπάρχει. Δεν σημαίνει πως ο 1055 Rock θα είναι για πάντα. Μακάρι βέβαια να είναι.


της Κατερίνας Μπουδούρη

Φωτογραφίες της Μαρίας Γκατζά και του Δημήτρη Καραγεωργίου